وسوسه

وسوسه اش که به جانم افتاد، کمینه دو بار به خواب دیدمش
هوسش تا حدی پاسخ گرفت
پنهانی، عمیق، غریب...
هوس تو اما، به بیداری که هیچ
به رویا هم بی پاسخ مانده

موهایی بافته!؟

بچه که بودم با ان موهای قلقلی، که روی سرم بوش می کرد و به هوا می فرستادش، شبیه ببعی می شدم. عشق موی بلند هم داشتم. و البته شانه ای که به سرم فرو نمی رفت، از پس گره درگره بودن زلفکانم! 5 یا 6 ساله بودم ، دقیق یادم نیست. هر چه بود پیش از دبستان بود. همیشه سر شانه این موهای فرفری جیغ و دادم به هوا بود! و البته باید کودک مرتبی می بودم برای مامان و بابا! یادم است با کش های نازک می بستم همان یک بند انگشت مو را و دلم خوش بود. و کش در موهایم گره میخور دو وزتر میشدند باز، زلفکانم.
بالاخره باید چاره میکردند این وضع را! گفتند بیا موهایت را بزنیم، برایت عروسک میخریم! فی الواقع گولمان زدند، ما که همینطوری راضی بشو نبودیم! موهایم را کرنلی زدند. یا گوگوشی(یکی از هزار مدل موی گوگوش). کوتاه و پسرانه. حس غریبی داشت. راستش خوش ایند نبود. سر سبک شده بود، اما خوش ایند....نه! نبود!
اما سوزان، عروسک لباس صورتی- مو طلایی، که تکان یک دست، خواننده اش میکرد و تکان دست دیگر، رقاصه اش، تا مدتها این حس را سر پوش بود.
یادم است رفتیم خانه مامانی. خاله و پسر خاله ها هم بودند به گمانم. و همه در مهتابی جمع. از مویم خجالت میکشیدم به رغم تعریف و تمجیدها! اما عروسک درون جعبه در آغوش من، تسلی بود مریم طفلی را.
یادم است موهایم دیگر بلند نشد. دیگر من بودم و مدل موهای کرنلی. مبادا موی بلند قدم را بسوزاند! یا از درس بیاندازتم! بزرگ شدی و توانستی به موهایت برسی، انوقت خودت بلندشان کن. تقریبا تا سالهای اخر دبیرستان بر منوال سابق بود. که دیگر بزرگ شدیم و خودمان دست به اینکار کارستان زدیم.
در تمام ان سالها، موی بلند را به خاطر بافتنش دوست داشتم. حس اینکه کسی درست عین فیلمها و کارتونها، موهایم را بگیرد و با آن نظم ببافد ، همیشه آرزویم بود. انقدر که هر گاه موهایم را تنها قدر 4 انگشت، بلند میکردم، دیگران را مجبور میکردم ببافندش. و هیچ وفت نمیشد.
اکنون، مدتهاست که موهایم بلند است. آنقدر که میشود بافت. اما...
نمیدانم چرا نمیبافمشان؟ امشب برای خودم از پشت بافتم! الان شل بر روی ستون فقراتم افتاده! باز انطور که در رویا میدیدم، نیست! اما بافته شده!
انگار از وقت بافتنش گذشته! شیرینی اش رفته! دیگر کسی را نمی نشانم که برایم شانه شان کند، یا ببافندشان.
میدانی، اینها هم حس هایی است از زندگی، که گاهی آماس میکند!
شاید روزی باز بخواهم کسی برایم شانه شان کند و ببافدشان... شاید
مریم خانوم گل

خدا چپانی

مامان میگه حالا چیه زدی این برنامه آشغال رو میبینی؟( خوبه که همیشه خودم از این تذکرات آیین نامه ای میدم بهش! تو دلم میگم همین دو سوت، بلاگ امشب ما رو ساخت حاج خانوم)
حمید استیلی رو آورده بودن تو یه برنامه تلویزیونی واسه مصاحبه! فوتبالی نیستم به هیچ عنوان! اما اونقدر از فوتبال میدونم که استیلی همونه که تو بازی ایران استرالیا توپ میزد-بازی کن نسل علی دایی و میناوند و خداداد عزیزی. نسل فوتبالی هایی که عشق همکلاسی های ما بودن تو دبیرستان!- داشتم کانالها رو عوض میکردم که به قدر یک دقیقه زوم شدم رو تصویر. مجری مصاحبه کننده با اون وضعیت عاقل اندر سفیه تصنعی که عادت این مجری هاس، دست دراز کرد و مچ بند سبز سیدی رو که به مچ حمید خان بسته شده بود رو گرفت و گفت این چیه؟ و استیلی هم گفت تبرکه و بهم قدرت میده و وسط بازی که میبینم قوی میشم و این حرفا! و بعد مجری پرسید از کدوم صفت خدا خوشت میاد، و اونم گفت از گذشتش و باز مجری که دیگه کم کم داشت به ارگاسم روحانی میرسید با یه حالتی گفت از ستار العیوبی خدا دیگه!
و من دیگه کاناال و عوض کردم!
تا این چند خط رو بنویسم خودم رو کنترل کردم هااااا! باباااااا! آخه یکی نیست به اینا بگه که به شما چه ربطی داره آخه ؟؟ هان؟ چی کاره اید که ملت راجع به خدا و این طور مسائل چی فکر میکنن؟ نظرشون چیه؟؟
من واقعا نمی فهمم؟ چرا اینا نمی فهمن این یه مقوله خصوصیه؟ از خصوصی هم اونور تر! شخصی! حتی اگه عمومی هم اعلام بشه باز شخصیه! هر کی تجربه خودش رو داره! بابا واقعا اینا با اون فیسشون چی فکر کردن ؟
چرا فکر میکنن میشه به زور خدا رو تو پاچه ملت چپوند؟
البته، میتونن، میکنن دیگه! چه میشه کرد به جز تعویض کانال؟
پی نبشته: عرض زیاده برای طول مطلب نیست. همون خود این تصویری که گفتم گویاست! و البت عاقلان را اشارتی بعله ه ه ه

سالها تو سنگ بودی دلخراش... آزمون را یک زمانی خاک باش

مدتی نبودم! بهتره بگم مدتیه نیستم...اینکه کجام؟ خودمم نمیدونم.نه که اینجا نباشم! هیچ جا نیستم! دچار رکودی مفرط شدم. مدتی که توی نت نبودم این داستان بیشتر به چشمم اومد! به هر حال واسه کسی که به نت اعتیاد داره، یه کم باید سخت می بود داستان! اما جالبه برام! وقتی دیدم که حتی دوری از نت هم با اینکه گاها با چیزای دیگه پر می شد، اما خیلی درد اور نبود!
انگار مشکل خودمم!
دلم چه قدر رهایی از دست خودم بخواد خوبه؟؟ خیلی! دلم خیلی دلش رهایی می خواد. اینجا به خودم پوز خند میزنم که کدوم رهایی؟؟ وقتی که اصلا نیستی؟؟!کجام؟ شما میدونید؟؟
6 ماه گرم سال داره تموم میشه! بی هیچ عایدی واسه خودش! یکی از بحرانی ترین و پر دردسر ترین 6 ماه عمرم بود. با موضوعاتی درگیر بودم که از من نبود! اما من باید درگیر میشدم. و بعد باعث شد که خودم هم بخورم! جوری هم خوردم که هنوزم تو این آش شعله قلمکاری که درست شده موندم
اصلا از این حس نق و نوق خوشم نمیاد! مدتها بود نداشتم! بیشتر نق شنو خوبی بودم....اما الان! اینقدر انرژیم کم شده که حس خودم رو هم ندارم! و اصلا از وضع نا امیدانه موجود راضی نیستم! واقعیت اینه که با یه خود وحشتناک رو برو شدم
و واقعیت تر اینکه از این موضوع خوشحالم! اما خوب درد داره!
میدونی.. درد داره
چرا اینا رو اینجا مینویسم! اینکه میخوام کی بخونه؟؟
نه! نمیخوام به هیچ کدومش فکر کنم! فقط دلم میخواد تراوشات فعلی مغزم و اینجا، تو این دنیایی که بهش تعلق خاطر دارم(و چرا؟) بنویسم
این روزها به خیلی چیزها شک کردم! از خودم تا خودم! و این وسط هزاران هزار چیز هست! خوبی، اخلاق، خدا، دوستی، لبخندو مهربونی و ...........خودم، خودم، خودم
دارم میبینم تمام مناسبات موجود احمقانه اس! گول زنکه! دارم میبینم که من مدتها مبلّغش بودم! دارم نسبیت رو به عین میبینم! دارم شکسته شدن همه چیز و میبینم! باز از خودم تا خودم
بگم سفر میخوام؟ میگم که چی؟ بگم رفتن میخوام، که چی؟
اما مرگ و پایه ام! دور از جون هم نداره
من بچه مثبتی که همیشه میخواست نیمه پر لیوان رو ببینه، ادمی که حتی اصولا شاید ژن و تربیتش هم به این سمت میبردتش، الان، احتمالا به خاطر چند تا کار نیمه و کمی اختلال هورمونی و مثلا قرص تمام ماه و باقی علل جوی، الان نیمه خالی رو میبینه! اما خوب خدایی خالی لیوان!
ببین! کی داره اینو میگه! که قبول داره که نیمه خالی درسته! اما همیشه شعار میده که به خودت لطف کن و واسه تحمل این کوفتی نیمه پر رو ببین
خوب حرف منطقی هم هست
اما زندگی منطق نیست. نمیخوام هم دیگه منطق باشه همه اش! خسته ام از این همه دو دو تا چهار تاها! از کنترل همه متغییر های زندگی! که چی؟ که مثلا خوب زندگی کدوم! آخه کدوم خوب؟ همه دارن زندگی میکنن مثلا دیگه! کی میتونه بگه چی خوبه؟ مدتیه دارم فکر میکنم به این ارزشها که بهمون گفتن
آدم خوبه بودن! درس خون بودن! پول دار بودن!ا
چرا کسی باورش نمیشه که اون بدبخته هم داره زندگی میکنه! با این تفاوت که به گمونم ما بیشتر هم قر میزنیم!
عادات میگه: نا شکری نکن!
به قول کاندید تو ساده دل ولتر که میشه همیشه بد تر از بدی هم هست! کاش بشه مثل اون فکر کرد! اما خدایی هم راس میگه
چیزای خوبی هم هستن که همونا کافیه!
همونا کافیه؟
همونا کافیه!ا
...همونا
چه بدونم! شاید گرفتاری ما به همین مرضه که در جا نگهمون داشته
میدونی
حتی دلم نمی خواد به عقب برگردم ببینم چی نوشتم تا اینجا رو
حالا که چی! هر چی دلم میخواسته نوشتم دیگه!
از اونور رو داشته باش! همه دوست و آشنا و فک و فامیل هم دارن میپرن از این خراب شده! به فرض که ما هم رفتیم! این چه شانسی بود که باید تو این زمان ما بدنیا بیایم؟
تو فصل انگیز ترین وقت تاریخ! اگه یه زمون یه هاچ زنبور عسل بود، الان همه اینطوری شدیم! بی نوایان! اینقدر از این کارتونا و تصاویر به خوردمون دادن که مازوخیست وار، فرار میکنیم از ننه بابا ها! تا شبیه اون حشرات بشیم! که چی؟ که عسل تولید کنیم! که به کی بدیم بخوره؟
امشب با رضا کمی از رضایت مندی صحبت شد...و باز به خودم میخندم! کدوم رضایت مندی
امشب از خانواده و مفهومی که دیگه نداره گفتیم. از خیلی چیزا که دیگه نیست! وای به چی دلخوشیم؟
اما همه اینا بهانه اس
من با دیو خودم طرف شدم. ترس برم داشته. گرخیدم. با این حال این دیو رو دوس دارم! اما خوب ترسناکه! نمیشه انکارش کرد. بیگانه ام باهاش. مدتها انکار میشده بیچاره! و حالا! باید بهش فرصت بدم خود نمایی کنه!چه شود. کاش توانش رو داشته باشم
همین الان احسان بهم یه عکس داد. اینقدر وصف حال من و مطلبم هست که میذارمش. هر چند خودش هم گذاشته تو بلاگش
خلاصه دیگه همین! باز چیزی بود واسه خودم مینویسم. اینکه این مطلب جیغ و ویغ یا فریاد....نه همینطوریه
راستی! من اصلا در این لحظه خوب نیستم! اما بد هم نیستم. مثل همه آدمهام! رو شقیقام 2 تا جوش گنده زده! پشتم هم . و صورتم. احتمالا دارم وزغی چیزی میشم
از گذر زمان بدم میاد. کابوسه برام
از هوده و بیهوده بدم میاد
زندگی میخوام
زندگی
زندگی
این روزها فهمیدم که از دست عشق هم کاری ساخته نیست...تا حجاب من از میان بر نخیزد
متاسفانه این بار اصلا فضا عرفانی نیست
شاید هم خوش بختانه
پی نبشته1: حالا قبلا مطلبم و باز خونی میکردم توفیری داشت؟؟؟
پی نبشته 2:زندگی خیلی گه شده! عمق تکرار واره گی زندگی زیاد شده! مفهوم عشق و یار عوض شده! طاقت تحمل یه یار واسه همه زندگی کم شده! تو بگو یه سال به قول ر
پی نبشته 3: روزی مرا خوشحال میبینید. به همین زودیها شاید. و نه به یاد من میماند این حرفها نه.. شاید به یاد شما بماند! که به درک! بدانید و آگاه باشید این است رسم تخمی تخیلی زندگی